लमजुङ । भदौ १० गते बिहानसम्म बेँसीसहर नगरपालिका–११ का घर्ती परिवारका सदस्य र रसुवास्थित त्रिशूली थ्री ‘ए’ जलविद्युत् आयोजनामा कार्यरत राधिका र झपटबहादुर घर्तीबीच फोनमा कुराकानी भइरहेको थियो। परिवारले पनि उनीहरू नियमित काममै रहेको ठानेको थियो। तर बिहान करिब ८ः३० बजेपछि आएको खबरले परिवारलाई गहिरो पीडामा धकेल्यो—रसुवामा बाढी आएको छ र आयोजनामा कार्यरत दम्पती सम्पर्कविहीन भएका छन्।
४३ वर्षीया राधिका घर्ती र ४५ वर्षीय झपटबहादुर घर्ती श्रीमान्–श्रीमती हुन्। उनीहरू करिब १०–१२ वर्षदेखि रसुवास्थित त्रिशूली थ्री ‘ए’ जलविद्युत् आयोजनामा कार्यरत थिए। राधिका खाना पकाउने काम गर्थिन् भने झपटबहादुर सुरुङसम्बन्धी काममा खटिएका थिए।
बाढी आएको दिन बिहान करिब ८ः३० बजेसम्म परिवारसँग उनीहरूको सम्पर्क भएको थियो। झपटबहादुरको मोबाइलको लोकेसनसमेत बिहान करिब ८ः५६ बजेसम्म देखिएको थियो। त्यसपछि भने फोन सम्पर्कसँगै मोबाइलको लोकेसनसमेत देखिन छाड्यो।
‘उहाँहरू कहाँ हुनुहुन्छ भन्ने नै थाहा हुन सकेन। सुरुङ वा पावरहाउस आसपास हुनसक्ने हाम्रो अनुमान छ,’ राधिकाका भतिज विशाल घर्तीले बताए।
बाढीपछि नेपाली सेनाले सुरुङमा एकपटक खोजी गरे पनि सुरुङभित्रको कठिन अवस्थाका कारण पूर्ण रूपमा खोजी गर्न नसकिएको परिवारले जनाएको छ। त्यसयता घर्ती परिवारका लागि हरेक दिन आफन्तको खबरको प्रतीक्षामा बितिरहेको छ।
राधिका र झपटबहादुरका दुई छोरा र एक छोरी छन्। जेठो छोरा आमाबुबाको खोजीमा जुटेका छन्। कान्छो छोरा जापानमा छन् भने छोरीको विवाह भइसकेको छ। परिवारका लागि अहिले सबैभन्दा ठूलो प्रश्न उनीहरू कहाँ छन् भन्ने नै हो।
‘न त सासको खबर छ, न लासको। जिउँदै भेटिने आस पनि लगभग मरिसकेको छ। तर पनि उहाँहरूको अवस्था थाहा पाउन र कम्तीमा शवसम्म भए पनि फेला पार्न पाए हुन्थ्यो,’ विशालले भने।
आफन्तका अनुसार राधिका र झपटबहादुर लामो समयदेखि आयोजनामै कार्यरत थिए। रोजगारीका क्रममा रसुवा पुगेका उनीहरू वर्षौँदेखि त्यहीँ काम गर्दै आएका थिए। घरपरिवारबाट टाढा रहेर जीवन बिताइरहेका उनीहरू एकैपटक सम्पर्कविहीन भएपछि परिवारमा बज्रपात परेको छ।
रसुवामा आएको बाढीपछि राधिका र झपटबहादुर मात्रै होइन, लमजुङका अन्य व्यक्तिसमेत सम्पर्कविहीन भएका छन्। जिल्ला प्रहरी कार्यालयका अनुसार बाढीपछि लमजुङका १० जना सम्पर्कविहीन रहेको जानकारी प्राप्त भएको छ।
जिल्ला प्रहरी कार्यालयका सूचना अधिकारी ज्ञानेन्द्रबहादुर क्षेत्रीका अनुसार सम्पर्कविहीन व्यक्तिहरूको खोजी तथा उनीहरूको अवस्थाबारे जानकारी लिने काम भइरहेको छ।
बाढी आएको दिनदेखि नै ती परिवारको ध्यान फोनतिर छ। अपरिचित नम्बरबाट फोन आउँदा हराएका आफन्तको खबर पो आयो कि भन्ने आशा जाग्छ। तर फोन अरू कसैको हुन्छ र फेरि निराशा थपिन्छ।
समय बित्दै जाँदा आफन्त जीवितै भेटिने आशा कमजोर बन्दै गएको छ। तर आशा पूर्ण रूपमा मरेको छैन। त्यसैले परिवारहरू अझै खोजी टोलीबाट आउने एउटा खबरको प्रतीक्षामा छन्।
राधिका र झपटबहादुरको परिवारका लागि पनि अहिले त्यही प्रतीक्षा बाँकी छ—आफन्त जीवितै भेटिन्छन् कि भन्ने अन्तिम आशा, नभए कम्तीमा उनीहरूको अवस्थाबारे सत्य जानकारी।
रसुवाको बाढीले भौतिक संरचनामा मात्र क्षति पुर्याएको छैन, लमजुङका यी परिवारलाई आफ्ना प्रियजनको अवस्थाबारे अनिश्चित प्रतीक्षामा समेत छाडेको छ। दिनहरू बितिरहेका छन्, आशा कमजोर हुँदै गएको छ, तर परिवारका सदस्यहरू अझै आफ्ना प्रियजनको खबर आउने आशाको त्यान्द्रो समातेर बसिरहेका छन्।
